De hazelaar (Latijns Corylus) behoort met ongeveer 25 ondersoorten tot de berkenfamilie (Betulaceae). Bekende soorten zijn de gewone hazelaar (Corylus avellana), de gekweekte kronkelhazelaar, de lamberstnoot (Corylus maxima) en boomhazelaar (Corylus colurna). De gewone hazelaar wordt vaak in tuinen geplant en draagt ​​vruchten. Hazelaar zijn ook te vinden in schaarse loofbossen en op berghellingen. De bomen kunnen tot vijftien meter hoog worden en de struiken tot zeven meter hoog.

De lange, druifachtige knoppen, ook wel katjes genoemd, geven de hazelaar een bijzonder opvallend uiterlijk. De hazelaar heeft zowel mannelijke als vrouwelijke bloemen, maar alleen de mannetjes vormen de opzichtige katjes. Ze verschijnen meestal in de herfst en overwinteren naakt in de bladoksels en op de toppen van oudere scheuten. Een enkel katje kan ongeveer twee miljoen stuifmeelkorrels bevatten.

Tijdens hun bloeifase worden ze met behulp van de wind bestoven door de mannelijke bloemen. De vrouwelijke bloem is daarentegen onopvallend. Hoe zonniger de standplaats van een hazelaarboom, hoe rijker de notenoogst. De vruchten van de hazelaar rijpen rond september. Ze worden dan bruin en vallen op de grond.

In de warmste streken bloeit de hazelaar zelfs al in januari of zelfs december - afhankelijk van hoe zacht de winter is. Temperaturen van rond de 5 graden zijn hiervoor voldoende. Als de bloei vroeg begint, bevindt er zich meestal twee tot drie weken langer stuifmeel in de lucht.

Het vroege voorjaar begint vaak met een toename in de pollen van de hazelaar. In sommige jaren, zoals 2020, kan de bloei heel vroeg beginnen. Zodra er buiten temperaturen van 10 graden en meer worden bereikt, gaan de bijen weer vliegen. Eerst gaat het insect toiletteren, de zogenaamde schoonmaakvlucht, waar de fecale blaas wordt geleegd. De wilde bij begint te broeden. Bijen vinden in januari echter niet veel voedsel. Alleen de hazelaar schenkt in milde winters stuifmeel aan de bijen, die ze ijverig verzamelen. Voor bijen is hazelaar dan ook een belangrijke bron van stuifmeel.

Vers stuifmeel is een belangrijke voorwaarde voor het opkweken van jonge bijen. Wanneer de kweekactiviteit echter al in volle gang is, neemt ook de energiebehoefte van de bijen toe. Imkers moeten ze dan vaak voeren.

Als de geproduceerde honing in een laboratorium wordt onderzocht, geven de gevonden stuifmeelkorrels aan naar welke planten de bijen zijn gevlogen. Zo kun je ook bepalen waar de honing vandaan komt.

Mensen met een stuifmeelallergie kunnen ook allergisch reageren op bepaalde voedingsmiddelen. In het geval van hazelaarpollen zijn vooral de volgende kruisallergieën bekend:

Veel voorkomende verschijnselen: appel, peer, perzik, pruim, kers, amandel, hazelnoot, selderij, tomaat en soja.

Zeldzame gebeurtenissen: kiwi, banaan, avocado, lychees.