Luchtvochtigheid wordt opgevat als een subjectief menselijk gevoel in vochtige en warme weersomstandigheden. Met zweten (verdamping) proberen we lichaamswarmte af te geven aan de omgeving, wat lastig is bij een hoge luchtvochtigheid. Als objectieve maatstaf wordt vaak het dauwpunt gebruikt. Vanaf een dauwpunt van 17 graden is er in Europa sprake van zwoele lucht.

Hoewel er in het verleden meerdere malen definities voor drukkend weer zijn gemaakt, is er nog steeds geen erkende norm, aangezien de perceptie van de luchtvochtigheid voor elk individu anders is. Deze grenswaarden van de relatieve vochtigheid bij een bepaalde temperatuur worden vaak gebruikt en als zwoel beschouwd:

Er wordt echter geen rekening gehouden met luchtstromingen, straling en fysieke activiteit. In plaats daarvan wordt de term hittestress tegenwoordig gebruikt voor de aantasting van het menselijk welzijn. Inwoners van de tropen hebben een ander gevoel van vochtigheid omdat hun organisme gewend is geraakt aan het hete, vochtige tropische klimaat.